68. edycja festiwalu Warszawska Jesień

Kultura i sztuka 19—28/09/2025 Warszawa

Franck Bedrossian

Tematyka tegorocznej Warszawskiej Jesieni nie odnosi się do estetyki i materiału dźwiękowego. Tak było na przykład w zeszłym roku, kiedy Festiwal był anonsowany hasłem „przenikania” i traktował o wędrówce zjawisk muzycznych pomiędzy epokami i różnymi gatunkami muzycznymi. Tegoroczna Warszawska Jesień nie ma nawet sprecyzowanej idei problemowej. Słowo kluczowe tegorocznej edycji Festiwalu to „Prześwit” – symbol nowego etapu, otwarcia i szansy. Zarówno w perspektywie społecznej, jak i indywidualnej.

Podczas festiwalu wystąpią dwaj znani i cenieniu francuscy kompozytorzy i muzycy Pierre Jodlowski i Franck Bedrossian. Ponizej informacje na temat dzieł, które zaprezentują.

21.09 (niedziela) | 19:30

PHACE / Jodlowski / Witzel / Sari / Reiter
Jodlowski

ATM Studio

Pierre Jodlowski INSULÆ (2024-2025) dla sześciorga muzyków, na wideo, światła i elektronikę

Nowa opera Pierre’a Jodlowskiego przenosi odbiorcę na wyspę na oceanie czasu, gdzie trzy postacie – mężczyzna i dwie kobiety – usiłują zrozumieć otaczający je chaotyczny świat konfrontując wzajem swoje myśli i emocje. Dzieło zachęca nas do przekraczania nieszczelnych granic rzeczywistości i obserwowania potwornych obrazów, które nieustannie odtwarzamy, nie wiedząc już, co jest rzeczywiste. Fajerwerk kompozytorskich i wykonawczych technologii intermedialnych. Po premierze w Warszawie – prezentacje na innych europejskich festiwalach.

26.09 (piątek) | 19:30

SWR VOKALENSEMBLE / EXPERIMENTALSTUDIO des SWR / Weinberg
Scroccaro / Zubel / Justė Janulytė / Bedrossian

Studio Koncertowe Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego

Franck Bedrossian Feu sur moi (2024 pierwsze wykonanie) na 24-głosowy chór i elektronikę do fragmentów tekstu Une saison en enfer Artura Rimbauda (zamówienie Warszawskiej Jesieni i Donaueschingen Musiktage).

Wędrówka po wnętrzach budynku. Połączenie chóru z wyrafinowaną elektroniką. U Claudii Scroccaro dotykanie granic między przestrzenią wirtualną a realną. Słuchacze oddają się wędrówce sonicznej inspirowanej opowieściami kobiet z marginesu społecznego. U Agaty Zubel inspiracje abstrakcyjnymi obrazami Gerharda Richtera. Muzyczna metafora światła wobec Lux aeterna Györgya Ligetiego w utworze Justė Janulytė. Franck Bedrossian wysyca wyraz i odwzorowuje struktury „Sezonu w piekle” Arthura Rimbauda – manifestu buntu młodego poety, jak i wyrazu pragnienia jego powrotu do życia.

Więcej informacji na stronie organzatora.

Oba koncerty Otrzymują wsparcie Instytutu Francuskiego w Polsce.

Polecamy

więcej